| تبليغات | X |
|
کوچه ی سنجاقک ها
حرفهای ناگفته
|
بهشت ها برای تو آفریده شده اند ودرختان برا ی اینکه سایبان تو باشند سر از خاک بر می آورند مادر تو غزل زیبای محبت و ایثاری دوستت دارم و نام تورا با چشمه ها و رودها زمزمه میکنم.
در آسمان آبی دلم جایی برای ابرها نیست مادرم! دعایم کن که با دعایت دلم خانه دردها نیست.
در نگاه پر فروغت ،در آماقه سکوتت ، تنها محبت رامیبینم. مهر تو در ذره ذره ی وجودم رخنه کرده و حال به زیباترین ومقدس ترین واژه یعنی مادر قسم میخورم که دوستت دارم .
مادر عزیزتر از جانم روزت مبارک
[ 91/02/22 ] [ 22:0 ] [ روشنک ]
[ ]
مسلمانان چرا شب دفن شد صدیقه کبری؟ چرا گم شد نشان قبر آن انسیه حورا ؟
هنوز از رحلت ختم رسل نگذشته ایامی نگین خاتم پیغمبران بشکست واویلا
چه باعث شد که بنى هاشم، سیلى خوردن دختر رسول خدا و آتش گرفتن در
خانه، کشته شدن محسن شش ماه و... را ببینید؛ ولى به یک باره لب فرو بسته و
کوچکترین اعتراضى ننمایند؟ بعضی از صحابه خاص رسول الله اعتراض شدیدی نسبت به این عمل کردند که عبارت بودند از : سلمان فارسی ، ابوذر ، مقداد ، زبیر ، ابن مسعود و ... به غصب خلافت و حمله به خانه امیرالمومنین علیه السلام و هتک و ضربو شتم دختر رسول الله اعتراض کردند . که اعتراض هر کدوم از اونها به شکلی از بین رفت . اینکه چرا بقیه مهاجر و انصار و مردم مدینه سکوت کردند 3 علت داشت : 1) عقده و کینه هایی که از امیرالمومنین علیه السلام به دل داشتند 2) حسادت به امیر المومین علیه السلام 3) ترس
عقده و کینه هایی که از امیر المومنین به دل داشتند :
این کینه ها که از جنگ بدر و حنین و خندق و احد و .... در دل هایشان بود و آرزو داشتند روزی تلافی کنند و روزی از علی انتقام بگیرند . در بسیاری از جنگ هایی که مشرکین به پیامبر تحمیل کردند امیرالمومین اسد الله الغالب علیه السلام بسیاری از مشرکین رو کشت . بسیاری از این مشرکین خویشاوندان مهاجر و انصار بودند و آنها از امیرالمومنین علیه السلام به خاطر کشتن خویشاوندانشان کینه و عقده در دل نگه داشتند تا روزی انتقام بگیرند . چه روزی بهتر از وقتی که بزرگترین حامی علی یعنی رسول الله از دنیا رفت . بهترین فرصت برای انتقام همین ایام بود . بهترین راه برای باز کردن کینه های قدیمی و انتقام گرفتن از علی ، تنها گذاشتن در مقابل 40 ارازل و اوباش مدینه بود که به خانه او حمله کردند . حسادت : بله حسادت به علی امیرالمومنین علیه السلام . میدونید چرا حسادت میکردند ؟ مهاجر و انصار در رکاب رسول الله در تمام صحنه ها حضور داشتند و پا به پای رسول الله در تمامی جنگ ها شرکت میکردند اما می دیدند هر چی آیه نازل میشه در شان و عظمت و مقام و جاه و جلال امیرالمومنین علیه السلام و فرزندان ایشون نازل میشه . پیامبر فقط و فقط و فقط از علی تعریف میکنه و کمالات و فضایل او رو بیان میکنه . مهاجر و انصار داشتند از حسادت منفجر می شدند ولی هیچ حرفی نمی تونستند بزنند در مقابل رسول الله صلی الله علیه واله وسلم . البته اینم بگم که بعضی وقت ها همین مردم می آمدند از امیرالمومنین علیه السلام خدمت رسول الله بد گویی می کردند ولی پیامبر رحمت به شدت از این کار اونها خشمگین میشد و اونها رو از این عمل باز میداشت . حسادت موجب تنفر از شخص میشه . مردم مدینه از بس به امیرالمومنین حسادت کردند که دیگه از او متنفر شدند . کار به جایی رسید که بعد از رسول الله نه تنها به او سلام نمیکردند بلکه جواب سلام ایشون رو هم پاسخ نمیدادند . حالا انتظار دارید این مردم نا مرد مدینه بیاند و از امیرالمومنین در مقابل یه عده ارازل و اوباش دفاع کنند ؟؟؟ ترس از جان ومال و ناموس : مردم مدینه که مردمی ترسو ، زبون ، ذلیل ، پست و فرومایه بودند از ترس جان و مال و ناموس خود در مقابل اربده کش ها و ارازل و اوباش مدینه سکوت کردند و مانند موش به دورن لانه های کثیف خود رفتند . البته مردم مدینه ترسو بودن خود را قبلا هم به رخ همگان کشیده بودند . مردمی که با یک نعره عمرو بن عبدود در جنگ خندق غالب تهی کردند و ذلیلانه در مقابل پهلوان عرب ترسیده بودند و به خود می لرزیدند و چسبیده بودند به زمین و کسی جرات نداشت با او بجنگد . که اگر نبود امیرالمومنین همین مردم ترسو از ترس جان بی ارزششان ، پیامبر را دست بسته تحویل سپاه دشمن می دادند . مردمی که در جنگ احد بعد از شنیدن شایعه کشته شدن پیامبر جان کثیف خود را روی کول خود گذاشته و پا به فرار گذاشتند وتنها چند نفر در آن جنگ پا به فرار نگذاشتند و جان پیلامبر را نجات دادند . از همه عجیبتر این است که چرا حضرت علی سکوت نموده و کوچکترین اعتراضی نکرد؟؟؟ کسی که این حرف رو بزنه بی سوادی خودشو نشون داده چون اگر ذره ای به حوادث و وقایع اون دوران توجه میکرد متوجه میشد که حضرت امیر المومنین نه تنها سکوت نکرد بلکه در مقابل ظلم این ارازل و اوباش از مهاجر و انصار طلب کمک و یاری کرد . شب ها به همرا امام حسن و امام حسین علیمها السلام به در خانه صحابه خاص رسول الله رفت و از اونها خواست که کمکش کنند ولی کمکی از طرف اونها صورت نگرفت البته 5 یا 6 نفری از مهاجر و انصار برای کمک به امیرالمومنین اعلام امادگی کردند و واقعا هم روی حرفشان ماندند و خلف وعده نکردند .پیامبر عظیم الشان صلی الله علیه واله وسلم در اخرین لحظات عمر شریفشون به امیرالمومنین وصیت کرد که برای احقاق حق خود ، اگر 40 یار داشتی حق خود را بگیر و اگر کسی تو را یاری نکرد در برابر تمام مشکلات و مصائب صبر پیشه کن . صبر در حوادث بعد از رسول الله صلی الله علیه واله وسلم امر و سفارش اکید رسول خدا بود و امیر المومنین هم کسی نبود که از سفارش رسول خدا سر پیچی کنه اگر چه به قیمت پایمال شدن حق او و به شهادت رسیدن همسر و فرزند او تمام بشود . علاوه بر اینها امیر المومنین به هیچ وجه با ابو بکر و عمر بیعت نکرد و این ابو بکر و عمر بودند که در غدیر خم با حضرت امیر المومنین بیعت کردند و بیعت خود را شکستند . امـیـر مـؤمـنـان خود فرمود: اگر حق مرا گرفتید و چـیـزى نگفتم ، براى آن بود كه ترسیدم مردم مرتد شوند و از دین برگردند. و نیز زمانی که عمر با غلاف شمشیر به پهلوی مبارک فاطمه و با تازیانه به بازوی حضرت زد . فاطمه ، صدا زد : « یا ابتاه » علی (ع) ناگهان از جا برخاست وگریبان عمر را گرفت و بر زمین زد و بر بینی و گردنش کوبید .
[ 91/01/22 ] [ 15:35 ] [ روشنک ]
[ ]
هرگز نخواب کوروش دارا جهان ندارد سارا زبان ندارد. رستم در این هیاهو، گرز گران ندارد روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید زیرا دل سپاهان،نقش جهان ندارد بر نام پارس دریا نامی دگر نهادند گویی که آرش ما تیرو کمان ندارد. دریای مازنی ها بر کام دیگران شد. دارا کجای کاری؟ دزدان سرزمینت، بر بیستون نوشتند، اینجا خدا ندارد!! هرگز نخواب کوروش بی نام تو وطن نیز نام ونشان ندارد….. دوستای گلم سال خوبی رو براتون آرزومندم
[ 91/01/02 ] [ 21:38 ] [ روشنک ]
[ ]
کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ، کار ما شاید این است که در "افسون" گل سرخ شناور باشیم. پشت دانایی اردو بزنیم، دست در جذبه ی یک برگ بشوییم و سر خوان برویم. صبح ها وقتی خورشید در می آید متولد بشویم، هیجان ها را پرواز دهیم، روی ادراک فضا، رنگ، صدا، پنجره ،گل نم بزنیم، آسمان را بنشانیم میان دو هجای هستی ریه را از ابدیت پرو خالی بکنیم. بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم. نام را باز ستانیم از ابر، از چنار، از پشه، از تابستان. روی پای تر باران به بلندی محبت برویم در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم
کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم
[ 90/12/22 ] [ 14:35 ] [ روشنک ]
[ ]
به من رأی دهید مجلس شورا که پناه شماست دل نگران چشم به راه شماست تا که بیایید به پاتوق رأی رأی بریزید به صندوق رأی بنده اگر دربه در و مفلسم عاشق سرسخت چنین مجلسم هر که به من رأی دهد عاقل است لطف خدایش همه جا شامل است بهر شناسایی اجداد خویش باز کنم دفتر اسناد خویش من پدرم رفته به زندان شاه آب د رآورده ز اعماق چاه مادر من اهل دعا بوده است عاشق در بست خدا بوده است جد من از خلق جدایی نکرد کار اگر کرد ریایی نکرد دایی من هیچ نگفته دروغ دل نسپرده است به شعر فروغ هست برادر زن من اهل عشق گاه رود مکه و گاهی دمشق دست من از کار پر از پینه است گر چه دلم صاف چو آیینه است روی چو بر جانب مجلس کنم درد شما را همگی حس کنم قول دهم گوشت فراوان شود سکه و ارز همه ارزان شود گاز دهم بر همگان رایگان نفت دهم مفت به نسل جوان از کره ی ماه کتاب آورم لوله کشی کرده و آب آورم رفته به مریخ و گزارش کنم بهر شما نور سفارش کنم رشوه براندازم و حق حساب گر بکند خلق مرا انتخاب برکنم از خاک وطن با حواس اِختلسَ یختَلسُ اِختِلاس من نشوم مست مقام و غرور در دل این خلق بیابم حضور من به برادر ندهم امتیاز گرچه بود خواهش او یک پیاز عمه ی خود را ندهم خانه ای زلف کسی را نزنم شانه ای قول دهم قول شرف بر شما بنز سواری نکنم هیچ جا حال که دیدید که من کیستم لایق یک رآی شما نیستم؟؟؟!!!!!!!!!!!! جواد جهان آرایی
[ 90/12/08 ] [ 21:17 ] [ روشنک ]
[ ]
در شبی تاریک که صدایی با صدایی در نمی آمیخت و کسی کس را نمی دید از ره نزدیک ، یک نفر از صخره های کوه بالا رفت و به ناخن های خون آلود روی سنگی کند نقشی را و از آن پس ندیدش هیچکس دیگر. شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید و روی صخره ها خشکید.
از میان برده است طوفان نقش هایی را ، که بجا مانده از کف پایش گر نشان از هر که پرسی باز بر نخواهد آمد آوایش.
آن شب هیچکس از ره نمی آمد تا خبر آرد از آن رگی که در کار شکفتن بود. کوه : سنگین ، سرگران ، خونسرد. باد می آمد، ولی خاموش. ابر پر می زد ، ولی آرام. لیک آن لحظه که ناخن های دست آشنای راز رفت تا بر تخته سنگی کار کندن را کند آغاز، رعد غرید، کوه را لرزاند. برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه پیکر نقشی که باید جاودان می ماند.
امشب باد و باران هر دو می کوبند : باد خواهد برکند از جای سنگی را و باران هم خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید. هر دو می کوشند. می خروشند. لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه مانده بر جا استوار ، انگار با زنجیر پولادین. سالها آن را نفرسود است. کوشش هر چیز بیهوده است. کوه اگر بر خویشتن پیچد ، سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند ، و نمی فرساید آن نقشی که رویش کند ، در یک فرصت باریک یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت در شبی تاریک.
سهراب سپهری [ 90/11/15 ] [ 17:28 ] [ روشنک ]
[ ]
شهادت ضامن آهو ها تسلیت [ 90/11/03 ] [ 17:0 ] [ روشنک ]
[ ]
آنگاه که تولد دختری بی گناه مایه ی ننگ عرب بود، آنگاه که زندگی دخترکان ساعتی به طول نمی انجامید ، نیاکان ما بلندترین شب سال "یلدا" ، شب تولد "مینو" الهه ی زن و "میترا " الهه ی خورشید را شب زنده داری و ستایش می کردنند.ایرانی یلدایت مبارک
[ 90/09/30 ] [ 19:25 ] [ روشنک ]
[ ]
در نامه نوشتند که از یک مشتند گفتند که هم بیعت او هم پشتند ای منتظران ! حسین را روز دهم جمعیتی از منتظرانش کشتند
[ 90/09/14 ] [ 13:57 ] [ روشنک ]
[ ]
ا اشك هاش دفتر خود را نمور كرد در خود تمام مرثيه ها را مرور كرد
ذهنش ز روضه هاي مجسم عبور كرد شاعر بساط سينه زدن را كه جور كرد
احساس كرد از همه عالم جدا شده ست در بيت هاش مجلس ماتم به پا شده ست
در اوج روضه خوب دلش را كه غم گرفت وقتي كه ميزو دفتر و خودكار دم گرفت وقتش رسيده بود به دستش قلم گرفت مثل هميشه رخصتي از محتشم گرفت
باز اين چه شورش است كه در جان "واژه" هاست شاعر شكست خورده ي طوفان "واژه" هاست
بي اختيار شد قلمش را رها گذاشت دستي ز غيب قافيه را كربلا گذاشت يك بيت بعد واژه لب تشنه را گذاشت تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت
حس كرد پا به پاش جهان گريه مي كند دارد غروب فرشچيان گريه مي كند
با اين زبان چگونه بگويم چه ها كشيد بر روي خاك وخون بدني را رها كشيد او را چنان فناي خدا، بي ريا كشيد حتي براش جاي كفن؛ بوريا كشيد
در خون كشيد قافيه ها را، حروف را از بس كه گريه كرد تمام لهوف را
اما در اوج روضه كم آورد و رنگ باخت بالا گرفت كار و سپس آسمان گداخت اين بند را جداي همه روي نيزه ساخت خورشيد سر بريده غروبي نمي شناخت
بر اوج نيزه گرم طلوعي دوباره بود او كهكشان روشن هفده ستاره بود
خون جاي واژه بر لبش آورد و بعد از آن... پيشانيش پر از عرق سرد و بعد از آن... خود را ميان معركه حس كرد و بعد از آن... شاعر بريد و تاب نياورد و بعد از آن...
در خلسه اي عميق خودش بود و هيچ كس شاعر كنار دفترش افتاد از نفس
سيد حميد رضا برقعي
[ 90/09/05 ] [ 21:24 ] [ روشنک ]
[ ]
مستي نه از پياله نه از خم شروع شد از جاده سه شنبه شب قم شروع شد آيينه خيره شد به من و من به آيينه آنقدر خيره شد كه تبسم شروع شد خورشيد ذره بين به تماشاي من گرفت آنگاه آتش از دل هيزم شروع شد وقتي نسيم آه من از شيشه ها گذشت بي تابي مزارع گندم شروع شد موج عذاب يا شب گرداب هيچ يك دريا دلش گرفت و طلاتم شروع شد از
فال دست خود چه بگویم که ماجرا
در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار
تا گفتم السلام علیکم ... شروع شد
[ 90/08/27 ] [ 12:5 ] [ روشنک ]
[ ]
من پر از تنهایی ام باور کنید چون نی بینایی ام باور کنید می رسد تا آسمان ها تا خدا وسعت تنهایی ام باور کنید می برد با خود مرا تا مرز مرگ رنج بی فردایی ام باور کنید این حوالی عشق را گم کرده ام خالی از شدایی ام باور کنید دوست دارم مردمان ساده را این دل دریایی ام باور کنید التیام زخم هایم اشک بود زخم ناپیدایی ام باور کنید بعد من در کوچه ها گل میکند شهر جان فرسایی ام باور کنید [ 90/07/20 ] [ 16:49 ] [ روشنک ]
[ ]
[ 90/07/07 ] [ 18:34 ] [ روشنک ]
[ ]
سلام دوستای گل و عزیزم چند روزی رفته بودم مسافر. یه عذرخواهی به دوستای گلم که برام نظر گذاشته بودن و نتونستم جوابشون رو بدم بدهکارم. چندتا عکس براتون سوغاتی آوردم.توی پست بعدی براتون می گذارم. امیدوارم خوشتون بیاد.
[ 90/07/06 ] [ 13:18 ] [ روشنک ]
[ ]
روزی که دانش لب آب زندگی میکرد
انسان
در تنبلی لطیف یک مرتع با فلسفه ی لاجوردی خوش بود در سمت پرنده فکر می کرد با نبض درخت , نبض او می زد مغلوب شرایط شقایق بود مفهوم درشت شط در قعر کلام او تلاطم داشت
انسان در متن عناصر می خوابید نزدیک طلوع ترس بیدار می شد اما گاهی آواز غریب رشد در مفصل ترد لذت می پیچید زانوی عروج خاکی می شد آن وقت انگشت تکامل در هندسه ی دقیق اندوه تنها می ماند
[ 90/06/11 ] [ 14:51 ] [ روشنک ]
[ ]
خدایا! به تو پناه میبريم از چشمهایی که دوباره گمت کنند و از دستهایی که رهایت سازند. تو را به هر آنچه خوب است، برای روز مبادایمان بمان که بی تو پوچ خواهيم بود. خدایا! خوی رمضانیمان را از ما مگیر عيد فطر مبارك
[ 90/06/08 ] [ 19:38 ] [ روشنک ]
[ ]
بزرگی و شأن انسان در بزرگی و شأن رویاهایش در عظوت عشقش,در والایی ارزشهایش, ودر شادی و سرور تقسیم شده اش نهفته است. بزرگی و شأن انسان در بزرگی و شأن افکارش در ارزش تجسم یافته اش, در چشمه ای که روحش از آن سیراب می شود, ودر بینشی که بدان دست یافته است نهفته است. بزرگی و شأن انسان در بزرگی و شأن حقیقتی است که برلبان جاری می سازد یا در یاری و مساعدتی که بذل می کند. در مقصئدی که میجوید, و در چگونه زیستن او نهفته است. [ 90/06/02 ] [ 15:38 ] [ روشنک ]
[ ]
کوله بارم بر دوش, سفری میباید سفری بی همراه گم شدن تا ته تنهایی محض! سازکم با من گفت: هر کجا لرزیدی از سفر ترسیدی تو بگو از ته دل من خدارا دارم
[ 90/05/27 ] [ 12:23 ] [ روشنک ]
[ ]
|
